W XVII w. na obrzeżu południowo-wschodniej części miasta Leżajsk, nieopodal rynku, usytuowano żydowski kirkut. Najbliższa droga prowadzi tam przez niewielki plac Targowy. Przy ulicy Górnej znajduje się cmentarz z ohelem wielkiego cadyka Elimelecha. Ohel chroni w swoim wnętrzu otoczony metalową klatką kamienny grób Elimelecha oraz stojące pod ścianą dwie macewy: Eleazara, syna cadyka i jego wnuka Naftalego. Dawniej klucz do cmentarza i ohelu znajdował się na terenie Leżajska. Ostatnio jednak należy kontaktować się z biurem Fundacji Ochrony Dziedzictwa Żydowskiego (tel. +22 436 60 00).
W tym roku (2010) przypada 224 rocznica śmierci rabina Elimelecha z Leżajska. Każdego roku, 21 dnia miesiąca adar, w rocznicę śmierci cadyka Elimelecha (zmarł w roku 1786), pobożni chasydzi pielgrzymują do jego grobu wierząc, że właśnie wtedy jego dusza wraca na ziemię i jest gotowa przekazać ich prośby Bogu. Przybywający do Leżajska chasydzi odwiedzają także groby innych cadyków, w tym uczniów Elimelecha: Menachema Mendla i Zwi Hirscha w Rymanowie oraz cadyków z Błażowej, Góry Kalwarii i Bobowej.
Rabin Elimelech urodził się w roku 1717. Jego rodzice - rabin Eliezer i jego żona Mirusz, zajmowali się handlem. Z ich siedmiu synów, dwóch stało się wielkimi postaciami w świecie chasydzkim: rabin Meszulam Zusza z Annopola i rabin Elimelech z Leżajska. Obaj bracia od wczesnej młodości znajdowali się pod wpływem mistycznych nauk rabina Izaaka Lurii (1534-1572). Najpierw studiowali Torę i księgi kabalistyczne u Szmelke Horowica z Tykocina, poźniej wędrowali po ówczesnej Polsce - nauczając.
W roku 1772 rabin Elimelech zamieszkał w Leżajsku. Tam też napisał dzieło swego życia "Noam Elimelech” (Łagodność Elimelecha), w którym określał rolę, jaką powinnien spełniać w społeczności sprawiedliwy (cadyk). Dzieło to stało się podstawą zasad organizacji ruchu chasydzkiego, który opierał się na grupach wyznawców skupionych wokół swojego nauczyciela i mistrza. Uczniami Elimelecha byli między innymi Naftali z Ropczyc, Menachem Mendel z Rymanowa i Magid z Kozienic.
Po śmierci Elimelecha cadykiem w Leżajsku został jego najstarszy syn Eleazar (zmarł w roku 1806), natomiast młodsi synowie zamieszkali w Chmielniku i Mogielnicy i tam założyli dynastie cadyków. Ostatnim z leżajskich cadyków był wnuk Elimelecha - Naftali (zmarł w 1844).
Za życia Elimelech wypraszał u Boga łaski dla ludzi: miłość, płodność, dostatnie życie, pogodną starość, szybką śmierć. Otaczano go szacunkiem nie tylko jako rabina i nauczyciela. Uważany był za wielkiego mędrca. Po pomoc i radę przychodzili do niego, jak przekazuje tradycja, nie tylko Żydzi. Nikomu, kto zwrócił się do niego po pomoc, nie odmawiał - nie ważne, jaka była narodowość lub wyznanie proszącego. Był uważany za lekarza ludzkich dusz. Głosił również, że aby osiągnąć ideał życia religijnego, należy dążyć do zbratania ludzi.
Nauka cadyka Elimelecha jest uniwersalna, bo może z niej korzystać każdy. Kiedy zapytano go, jak wyjaśnić słowa psalmu : "Dobrze jest śpiewać naszemu Bogu" odpowiedział: "Dobrze jest, kiedy człowiek sprawia, że Bóg w nim śpiewa."
Według tradycji, cadyk Elimelech miał moc wyganiania demonów z ludzi (m.in. leczenia z hazardu i nałogów) i przewidywania przyszłości. Potrafił rozmawiać ze zwierzętami. Jego uczniowie kochali go tak bardzo, że twierdzili, iż w jego duszy tkwi cząstka duszy Mojżesza. Podobno był jednym z 36 ludzi, których działania w każdym pokoleniu ratują świat przed zagładą.
Pamięć cudów czynionych za jego życia, a także już po śmierci, powoduje, że jego grób jest miejscem pielgrzymek nie tylko chasydów, choć ich właśnie można spotkać tu najczęściej.
