Tora (Szemot 12:8-9) daje na ten temat tylko ogólne wskazówki: "Będą jedli mięso tej nocy, będą jedli je upieczone na ogniu (...). Nie jedzcie go niedopieczonego ani gotowanego w wodzie, ale wyłącznie pieczonego na ogniu, razem z jego głową, nogami i wnętrznościami"
Natomiast traktat talmudyczny Pesachim rozważa wnikliwie sposób przyrządzania pesachowego baranka (lub koziołka):
Baranek nie może być pieczony na węglach, bo Tora nakazuje piec go na ogniu. Do pieczenia nie wolno używać grilla ani metalowego rożna, bo rozgrzany metal - lepszy od drewna przewodnik ciepła - mógłby powodować, że stykające się z metalem mięso zaczęłoby się gotować. Dlatego baranek paschalny musiał być pieczony na rożnie drewnianym, odpowiedniej grubości. Rożen nie mogł być wykonany z drewna palmowego, bo zawiera ono dużo soku i znów powstawała obawa, że sok zacznie się gotować. Używano więc drewna krzaku granatu, które zawiera minimalną ilość soku.
Baranek był nabijany na rożen w klasyczny sposób: rożen przechodził przez pysk i odbyt zabitego zwierzęcia. Nogi baranka miały być, według rabina Josefa Galilejczyka, włożone do środka, ale rabin Akiwa nakazywał je rozciągać, odchylając mocno od tułowia, aby znów uniknąć ich gotowania się wewnątrz baranka.
Jednoroczny samiec był zabijany 14 dnia miesiąca nisan po południu i spożywany 15 nisan, po zachodzie słońca, czyli z rozpoczęciem się nowego dnia.
Baranek był zjadany z macą i gorzkimi ziołami.
Od czasów zburzenia Świątyni (70 rok n.e.) nie jada się już pesachowego baranka. Na stole sederowym symbolizuje go zeroa.
Zeroa jest to upieczone mięso z kością: pieczona szyja kurczaka, indyka, noga kurczaka lub podudzie jagnięce. Zeroa oznacza „ramię”; nawiązuje do „wyciągniętego ramienia” Boga, który ocalił Izraelitów podczas przejścia przez Morze Trzcinowe (Czerwone). Zeroa ma wyłącznie symboliczne znaczenie na stole sederowym i nie jest zjadana. Ma wyrażać przesłanie, że bez Świątyni nie jest możliwe składanie ofiar ze zwierząt.
