Nie wiadomo. Istnieją różne interpretacje.
Ibn Janach, wybitny znawca hebrajskiego żyjący na przełomie X i XI wieku w Hiszpanii, uważał, że admoni oznacza kolor skóry, czyli skłaniałby się do "rumianego". Podobnie wyjaśnia to słowo Midrasz Hagadol. Natomiast w Tora Szeleima znajdujemy interpretację widzącą w admoni kolor włosów. Inne wyjaśnienia także twierdzą, że chodzi tu o to, iż Dawid był rudy.
Jednak istnieje jeszcze trzecie wytłumaczenie, które ma głębszy - choć nie dosłowny - sens i istotniejsze znaczenie niż dwa poprzednie. XIII-wieczny rabin Hezekia ben Manoa, znany jako Chizkuni, w swoim kabalistycznym komentarzu do Chumaszu, tłumaczy admoni jako "męski", w tym sensie, że przymiotnik ten dotyczy stanowczości, energii, siły, odwagi, porywczości a nawet brutalności.
Jest bardzo ważne dla tej interpretacji uświadomienie sobie, że tylko dwie postacie w Biblii Hebrajskiej scharakteryzowane są przy pomocy słowa admoni: Esaw (Bereszit 25:25) i Dawid. Raszi uważa, że czerwoność cery Ezawa zapowiada jego agresywną a nawet morderczą naturę. Admoni jest powiązane ze słowem dam (krew) i edom (czerwony), co potwierdza hipotezę, że admoni oznacza "czerwonokrwistość" w sensie gwałtowności ("gorąca krew") i nawet "potrzeby zabijania". Charakter Esawa potwierdza tę hipotezę, zresztą "nazwano go imieniem Edom" (Bereszit 25:30).
A Dawid?
Dawid również jest przykładem wojownika: rozpoczyna swoją karierę od zabicia Goliata (podjęcie walki z gigantem wymagało szczególnego męstwa i pogardy dla niebezpieczeństw), później prowadzi skutecznie wojny. Dawid jest wielkim władcą, przede wszystkim wspaniałym żołnierzem i wodzem. Nie byłby nim, gdyby nie niezwykłość jego charakteru, odznaczającego się zawziętością, odwagą, bezwzględnością działań - które to cechy określa, być może, właśnie słowo admoni, tak jak rozumie je Raw Chizkuni.
W przeciwieństwie do Esawa, Dawid potrafi swoje admoni spożytkować do dobrych cełów. Jednak mimo to, do jego końca życia nie otrzymuje od Boga pozwolenia na zbudowanie Świątyni, jako "człowiek wojny"; dopiero jego syn Szlomo (Salomon) będzie w stanie dokonać tego dzieła: "Tak rzekł Dawid do Szlomo: Synu mój, sam zamierzałem zbudować Świątynię dla Imienia Boga. Ale Wszechmogący rzekł do mnie te słowa: "Przelałeś wiele krwi, prowadząc potężne wojny, dlatego Memu imieniu nie zbudujesz domu, bo zbyt wiele krwi wylałeś na ziemię przede Mną" (Diwre Hajamim Alef/I Ks. Kronik 22:7-9).