CHANUKA RAZ JESZCZE
pytanie od Vitalii :
O historii Chanuki już poczytałam, natomiast teraz jeśli można, chciałabym się dowiedzieć, jak obchodzi się to święto, co z tym się wiąże, jakie potrawy się podaje no i o drejdlu parę słów. A najważniejsze !! Czy mogę te informacje wykorzystać na forum internetowym Judaica, którego jestem współadminem. Wiele osób tam zagląda i bardzo zależy mi na przybliżeniu tej tematyki ludziom.
odpowiedź :Oczywiście, że wszystkie materiały zamieszczane na naszej stronie są do wykorzystania. Cel istnienia naszej strony jest edukacyjny, więc przekazywanie wiedzy i informacji w inne miejsca Internetu, aby więcej osób zainteresowanych mogło się z nimi zapoznać - to jest dokładnie to, o co nam chodzi. Prosimy jednocześnie o podawanie linku do naszej strony przy cytatach, bo wtedy także inne poruszane tu tematy będa w ten sposób popularyzowane.
Przy okazji: pozdrawiamy serdecznie uczestników i administratorów Forum Judaica !
Chanuka jest świętem upamiętniającym postawę Żydów i ich zwycięstwo wobec próby pozbawienia ich tożsamości - religii, tradycji i kultury.
Chanuka jest wesołym, radosnym świętem.
Przez osiem dni zapala się kolejne światła chanukiji (specjalnego świecznika): zaczynając od jednej świecy pierwszego dnia, kolejno dodaje się jedną więcej, aż do zapalenia wszystkich ośmiu ostatniego - ósmego dnia. Świecznik powinnien być ustawiany tak (np. na parapecie okna), aby był widziany przez przechodniów. Chodzi o "głoszenie światu" chanukowego cudu. Aby cel ten został właściwie spełniony, świateł chanukowego świecznika nie wolno wykorzystywać do innych celów (np. nie wolno przy nim czytać, albo czegokolwiek nim oświetlać).
Chanuka jest świętem, które w zachodnim świecie zyskuje na znaczeniu poprzez swoje kalendarzowe sąsiedztwo z chrześcijańskimi Świętami Bożego Narodzenia. Dawniej na przykład nie istniał zwyczaj dawania dzieciom prezentów na Chanukę. Prezenty dawało się na Purim. Obecnie dzieci coraz częściej dostają chanukowe prezenty w każdy dzień z ośmiu dni Chanuki, po zapaleniu kolejnej chanukowej świecy lub lampki. Tradycyjne potrawy chanukowe
Placki (latkes) ziemniaczane są z pewnością najbardziej tradycyjnym i ulubionym daniem na Chanukę, jakkolwiek w Izraelu równie popularne są pączki. To, co jest dla nich wspólne, to oczywiście olej. Zarówno placki ziemniaczane jak i pączki smaży się na oleju, a przecież cud chanukowy dotyczył właśnie oleju, którego wystarczyło na osiem dni, mimo że jego ilość była wystarczająca zaledwie na jeden dzień.
 |  |
W Izraelu najbrdziej popularnym przysmakiem chanukowym jest sufganija (sufganijot w liczbie mnogiej) - pączki nadziewane konfiturami, dżemem lub marmoladą i posypane cukrem pudrem. Jakkolwiek placki ziemniaczane są podawane w Izraelu w czasie Chanuki, to jednak popularność sufganijot jest coraz większa.
Znacznie mniej powszechną obecnie potrawą chanukowa jest pieczona gęś - której tłuszcz używany był w poprzednich stuleciach do sporządzania chanukowych przysmaków. W czasie święta Chanuki popularne są też potrawy z sera. Wynika to z faktu, że według legendy Judyta, z rodu Hasmoneuszy, częstowała serem generała Holofernesa - dowódcę armii asyryjskiej, który planował zniszczenie Izraela. Ser spowodował u Holofernesa takie pragnienie, że zaczął pochłaniać ogromne ilości wina. Gdy zapadł w pijacki sen - Judyta obcięła mu głowę, co - w dalszym rozwoju wydarzeń -spowodowało klęskę Asyryjczyków.
 | |
Drejdel
Drejdel (jidysz) (po hebrajsku: sewiwon), to czteroboczny bączek z pojedynczą literą hebrajską po każdej stronie. Przed powstaniem państwa Izrael w roku 1948 na wszystkich drejdlach znajdowały się litery nun, gimel, hej i szin, które są pierwszymi literami słów w zdaniu: "nes gadol haja szam" ("wielki cud stał się tam"). Dziś w Izraelu na drejdlu znajdują się litery nun, gimel, hej, pej, które są pierwszymi literami słów w zdaniu: "nes gadol haja po" ("wielki cud stał się tu"). Drejdel jest słowem języka jidysz pochodzącym od niemieckiego słowa "drehen" (wymawianego "drejen"), które oznacza "obracać". Zasady gry polegają na tym, że każdy z graczy przystępuje do gry z określoną liczbą monet (cukierków, czekoladek itd.) Wszyscy gracze dają do "banku" jedną monetę. Następnie kolejno kręci się bączkiem i zabiera się zbanku lub wpłaca do niego swoje monety w zależności od tego, która litera ukaże się po zatrzymaniu bączka.
Istnieje kilka sposobów gry, ale najczęściej :
nun - oznacza, że każdy dokłada do "banku" ( w innej wersji: nikt nie wygrywa);
gimel - obracający bączkiem bierze wszystko;
hej - bierze się połowę;
szin lub pej - obracający dodaje do "banku" jedna monetę;
|
