Dęcie w szofar w Rosz ha-Szana (Żydowski Nowy Rok - pierwszego dnia miesiąca tiszri) jest nakazane w Torze.
Szofar może być wykonany z rogu każdego zwierzęcia, z wyjątkiem bydła domowego [krowy] (Rosz ha-Szana 26a), jakkolwiek róg barani jest najbardziej odpowiedni (Miszna Berura 586:1). Zgodnie z tradycją najczęściej używają go Żydzi aszkenazyjscy, a wśród Żydów sefardyjskich bardziej popularny jest szofar z rogu antylopy kudu (na zdjęciu). Jeżeli róg jest powyginany, nadaje się na szofar bardziej niż prosty.
Trzy charakterystyczne dźwięki szofaru to:
tekia - pojedynczy, długi, trwający od 5 do 10 sekund.
szewarim - dźwięk przerywany, składajacy się z trzech krótkich, które trwają tyle razem, co tekia. Porównywany jest metaforycznie do głosu złamanego serca.
terua - dźwięk ostrzegawczy złożony z dziewięciu bardzo krótkich (stacatto), porównywanych do głosu płaczącego serca.