JESZCZE O JIDYSZ

Aby rozpoznać, czy tekst zapisany alfabetem hebrajskim jest w jidysz, czy w hebrajskim, trzeba przede wszystkim znać alfabet hebrajski. Gdy potrafi się odczytać tekst, to nawet nie znając jidysz i hebrajskiego, można próbować odróżnić je na podstawie brzmienia - zwłaszcza, gdy jest się osłuchanym choć trochę z językiem niemieckim.

W początkach dwudziestego wieku jidysz był językiem absolutnej większości Żydów zamieszkujących Europę centralną i wschodnią. Był językiem szkolnictwa, prawa, prasy, biznesu, teatru, filmu i literatury. Przed rokiem 1939 używało go około 10 milionów Żydów. Podczas Holokaustu większość ludzi posługujących się jidysz została wymordowana. Ta część, która przeżyła, poddała się w dużym stopniu asymilacji, tracąc w następnych pokoleniach znajomość jidysz (zwłaszcza w USA) lub po emigracji do Izraela uznała oficjalny język tego państwa, czyli współczesny hebrajski, za swój własny.

Przyjmuje się, że w początkach lat dziewięćdziesiątych XX wieku jeszcze około 3 milionów ludzi posługiwało się jidysz (przede wszystkim w USA, Izraelu, Rosji, Białorusi i Meksyku). Liczba ta jednak stale maleje, choć  jidysz jest jeszcze bardzo daleko od uznania go za język martwy.