Z ostatnich dni

PRAGER O KONFLIKCIE BLISKOWSCHODNIM

Wydarzenia na Bliskim Wschodzie wywołują dyskusję w mediach. Na temat konfliktu wypowiedział się przed paroma dniami Dennis Prager, który w swoim artykule (The Middle East conflict is hard to solve but easy to explain) stara się przekonać czytelników, że konflikt bliskowschodni jest trudny do rozwiązania, ale łatwy do wyjaśnienia: „Jest jednym z najprostszych do zrozumienia konfliktów w historii.” Arabscy i inni muzułmańscy wrogowie Izraela  chcą zniszczyć Izrael. To jest przyczyną konfliktu na Bliskim Wschodzie. „Wszystko inne jest jedynie komentarzem do tej sytuacji” – pisze Prager.

Ci, którzy odrzucają tę tezę – stwierdza autor - przypisując konflikt innym powodom, jak na przykład „okupacji izraelskiej”, „żydowskiemu osadnictwu”, „spirali przemocy i agresji”, „lobby syjonistycznemu” i podobnym, czynią to wbrew faktowi, że wrogowie Izraela regularnie i stale składają oświadczenia o powodach konfliktu. Rząd irański, Hezbollah, Hamas i Palestyńczycy – w swoich badaniach opinii publicznej, w antysemickim programie szkolnym, w mediach, w ich wyborze Hamasu do władz autonomii, w ich poparciu dla terroru wobec izraelskiej ludności cywilnej w granicach z przed 1967 roku  - (podobnie jak popierający ich muzułmanie w innych krajach), chcą likwidacji państwa Izrael.

W latach 1947-48 państwa arabskie próbowały zniszczyć maleńkie państwo Izrael, uformowane przez oenzetowski plan podziału Palestyny. W 1967 roku Egipt, Syria i Jordania starały się unicestwić Izrael w konflikcie militarnym, znanym jako Wojna Sześciodniowa. Wszystko to wydarzyło się na długo przed tym, nim Izrael okupował jeden milimetr kwadratowy palestyńskiej ziemi i przed tym, nim pojawił się choć jeden żydowski osadnik na Zachodnim Brzegu Jordanu – przypomina autor artykułu.

Dwa miesiące po Wojnie Sześciodniowej (5 – 10 czerwca 1967) kraje arabskie porozumiały się w Chartumie (Sudan) i ogłosiły 1 września 1967 roku ich sławne „3 razy NIE” dla Izraela: „NIE dla pokoju, NIE dla uznania Izraela, NIE dla negocjacji”.

Sześć lat później, w roku 1973, Egipt zaatakował okupowany przez Izrael Półwysep Synajski w wojnie, która podniosła morale Egiptu dzięki początkowemu - zwycięskiemu i zaskakującemu - atakowi. Jakkolwiek więc większość Synaju pozostała w rękach izraelskich, wzrost pewności siebie umożliwił egipskiemu prezydentowi Sadatowi zrealizowanie śmiałej wizji w cztery lata później (listopad 1977): uczynił on rzecz niewyobrażalną dla przywódcy arabskiego – odwiedził Izrael i przemawiał do izraelskiego parlamentu w Jerozolimie. W rezultacie tego wydarzenia, w roku 1978, Izrael i Egipt podpisały układ pokojowy, a Izrael zwrócił Egiptowi bogaty w ropę naftową Półwysep Synajski.

Trzy lata później – w roku 1981 – Sadat został zamordowany w  zamachu dokonanym przez egipskich muzułmanów. Jego zabójstwo zostało przyjęte z zadowoleniem przez większość Arabów, w tym przez OWP (Organizację Wyzwolenia Palestyny). Dlaczego z zadowoleniem? ”Ponieważ Sadat dokonał czynu niewybaczalnego – uznał Izrael i zgodził się zaakceptować pokój z nim” – przekonuje Prager.

Wniosek, który Palestyńczycy powinni wyciągnąć z układu pokojowego pomiędzy Izraelem a Egiptem był prosty: jeżeli podpisze się pokój z Izraelem otrzyma się nie tylko pokój, ale też większość swojej ziemi. „To świadczy o tym jak bardzo Izrael pragnie pokoju” – podkreśla Prager.

Autor proponuje, aby zastanowić się przez moment nad Izraelem: Izrael jest jednym z najbardziej rozwiniętych krajów na kuli ziemskiej w wymiarze kultury (najwięcej książek publikowanych i tłumaczonych z obcych języków na głowę mieszkańca, najwięcej orkiestr per capita itd); ma ogromne osiągnięcia w medycynie; w wynalazkach technicznych i technologicznych; „Izrael jest porządnym społeczeństwem” – pisze Dennis Prager.  Przejawia się to na przykład w traktowaniu kobiet, gejów a także licznej mniejszości arabskiej . Nie jest to obraz społeczeństwa żądnego krwi, zgarniającego nie swoją ziemię. Żydzi, jakiekolwiek są ich wady, nigdy nie charakteryzowali się ulubieniem przemocy. Stereotypowy wizerunek Żyda to obraz człowieka łagodnego.

Dennis Prager przypomina w dalszej części swojego  artykułu, że Thomas Friedman, publicysta NY Timesa -  znany od lat krytyk izraelskiej polityki, napisał dwa tygodnie temu: „Palestyńczycy mogliby mieć swoje państwo na Zachodnim Brzegu, w Gazie i Wschodniej Jerozolimie już jutro, jeśli oni i Liga Arabska uznaliby Izrael, znormalizowali stosunki z nim i zrezygnowali z przemocy. Ktokolwiek twierdzi inaczej nie zna dzisiejszego Izraela”.

„Daj Izraelowi pokój, a Izrael da ci ziemię.” – pisze Prager.

To jest dokładnie to, co Izrael zgodził się zrobić w ostatnim roku prezydentury Clintona. Zaoferował Arafatowi około 97% Zachodniego Brzegu i 3% ziemi Izraela za pokój. Jednak Izrael otrzymał wyłącznie przemoc: jego obywatele – mężczyźni, kobiety i dzieci byli stale wysadzani w powietrze i atakowani przez palestyńskich terrorystów po tym, gdy Palestyńczycy odrzucili propozycje Izraela w Camp David. Nawet prezydent Clinton, który starał się być najbardziej obiektywnym i uczciwym twórcą pokoju na Bliskim Wschodzie, oskarżał wyłącznie stronę palestyńską o wywołanie przemocy.

Izraelskie propozycje z Camp David – utworzenia państwa palestyńskiego za pokój - zostały odrzucone, ponieważ większość Palestyńczyków i popierających ich Arabów i muzułmanów nie chce drugiego państwa. Chcą oni zniszczenia Izraela. Przyznają się do tego. Tylko ci – zdaniem autora - którzy są celowo naiwni lub którym marzy się likwidacja Izraela – mogą tego nie dostrzegać.

„Jeśli nie wierzysz” – autor zwraca się do czytelników swojego artykułu - „zapytaj kogokolwiek żyjącego na Bliskim Wschodzie, dlaczego trwa tam wojna.” Najlepiej po arabsku. Jeśli zapytasz po angielsku, pomyślą, że jesteś zachodnim reporterem, dyplomatą, albo aktywistą pokojowym. Wtedy założą, że łatwo cię oszukać i powiedzą, że powodem jest „izraelska okupacja” lub działania „syjonistycznego lobby”.

„Ale wiedzą, że nie taka jest prawda. I że nigdy taką nie była” – kończy autor.

Aktualności

Nowe Projekty

Ostatnie pytania

Nowe artykuły