LUSTROZ CYKLU: OPOWIEŚCI RABINÓW (9)- Och, rozdawanie pieniędzy ubogim sprawia mi taką przyjemność! - zawołał słynny z charytatywnej działalności człowiek. - Nie ma dla mnie piękniejszego dźwięku, niż dźwięk monet wrzucanych do czapki żebraka. Czuję się wtedy tak dobrze!
Po co więc Bóg nakazał czynienie dobra w swoich przykazaniach, skoro sprawianie dobra jest samo w sobie taką przyjemnością, że trudno mu się oprzeć?!
Usłyszawszy to rabin Menachem Mendel z Kocka wezwał najsłynniejszego w Kocku złodzieja.
- Czy okradanie ludzi sprawia ci przyjemność? - zapytał.
- Och, tak! Zabieranie ludziom pieniędzy sprawia mi ogromną przyjemność. Nie ma dla mnie piękniejszego dźwięku, niż dźwięk ukradzionych monet, gdy wrzucam je do mojej sakiewki. Czuję się wtedy tak dobrze! Gdyby okradanie ludzi nie sprawiało mi przyjemności - nie robiłbym tego, ale zajął się uczciwą pracą. Czynienie zła jest samo w sobie taką przyjemnością, że trudno mu się oprzeć.
- Widzisz - powiedział rabin do człowieka, któremu czynienie dobra sprawiało tak wielką radość - i dobro i zło mogą w równym stopniu cieszyć tych, którzy je czynią. Złodziej raduje się nie mniej zabieraniem, niż ty - dawaniem. W waszych subiektywnych doznaniach zło i dobro cieszy tak samo każdego z was, jak może cieszyć widok pięknego kształtu i jego odwróconego odbicia w lustrze wody - i dlatego czujecie się tak samo dobrze.
Istnieje tylko jedna różnica: gdy czynione jest zło, czuje się dobrze tylko ten, kto krzywdzi, a człowiek krzywdzony - płacze. Gdy czynione jest dobro, dobrze czuje się ten, kto je czyni i ten człowiek, który go doświadcza.
I to właśnie z powodu tego człowieka Bóg nakazał czynienie dobra w swoich przykazaniach.
(za rabinem Hayimem Rubinem)
poprzednia opowieść/następna opowieść
| 
